Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα προαιώνια γνώση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα προαιώνια γνώση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Κοσμογονία του πάγου



Η Κοσμογονία του πάγου (στα γερμανικά γνωστή σαν Welteislehre, Θεωρία του Παγκόσμιου Πάγου και Glazial-Kosmogonie) είναι μια θεωρία που αναπτύχθηκε από τον Αυστριακό Χανς Χέρμπιγγερ, έναν ψυκτικό, το 1913. Η βάση της θεωρίας είναι πως τα περισσότερα σώματα στο ηλιακό μας σύστημα αλλά και στο σύμπαν, εκτός από τη Γη και τον Ήλιο, αποτελούνται από πάγο ή τουλάχιστον καλύπτονται από ένα παχύ στρώμα πάγου.
Ο Χέρμπιγγερ λέγεται πως ανέπτυξε τη θεωρία του αφότου παρατήρησε το φεγγάρι με τηλεσκόπιο. Από την ισχυρή ανακλαστικότητά του και τη δομή των κρατήρων συμπέρανε ότι το φεγγάρι πρέπει να είναι φτιαγμένο από πάγο. Επεκτείνοτνας την υπόθεση αυτή, υποστήριξε ότι και ολόκληρος ο Γαλαξίας, αφού παρουσιάζει μεγάλη λαμπρότητα το βράδυ, πρέπει να αποτελείται από σώματα φτιαγμένα από πάγο.

Απέδωσε την προέλευση του Σύμπαντος στη σύγκρουση ενός φλεγόμενου άστρου γιγαντιαίων διαστάσεων με ένα μικρότερο άστρο φτιαγμένο από συμπαγή πάγο (μια ιδέα που προέκυψε όταν παρατήρησε την αντίδραση λιωμένου μετάλλου που έπεσε πάνω σε παγωμένη επιφάνεια). Η σύγκρουση αυτή προκάλεσε μια τεράστια έκρηξη και είχε σαν συνέπεια τη δημιουργία του ηλιακού μας συστήματος. Από τότε, σύμφωνα με τη θεωρία, η ύπαρξη του κόσμου βασίζεται στην αιώνια πάλη μεταξύ φωτιάς και πάγου, μεταξύ των αστέρων και των κομματιών πάγου που αιωρούνταν στο διάστημα. Σημειώνεται ότι το σκεπτικό αυτό παρουσιάζει έντονες ομοιότητες με τη Σκανδιναβική μυθολογία και συγκεκριμένα το μύθο του Υμίρ.

Υποστήριζε επίσης ο Χέρμπιγγερ ότι η Γη έλκει μικρότερους πλανήτες που έτσι μπαίνουν σε τροχιά γύρω της. Η τροχιά ήταν σπειροειδής και μετά από κάποιο διάστημα ο πλανήτης έπεφτε πάνω στη Γη, προκαλώντας μια παγκόσμια καταστροφή. Για κάποιο διάστημα η Γη έμενε χωρίς φεγγάρι, μέχρι να εγκλωβιστεί ο επόμενος πλανήτης. Ο Χέρμπιγγερ πίστευε ότι η σημερινή Σελήνη ήταν ο έκτος κατά σειρά δορυφόρος της Γης, και ότι κάποια μέρα θα συγκρούονταν με αυτή. Οι υποστηρικτές του Welteislehre πίστευαν ότι ο κατακλυσμός του Νώε και η καταστροφή της Ατλαντίδας προκλήθηκαν από τέτοιες συγκρούσεις. Αυτή η αντίληψη παρουσιάζει ομοιότητες με τις καταστροφολογίες του Ιμμάνουελ Βελικόφσκι και δανείζεται στοιχεία από τις θεωρίες της Έλενα Μπλαβάτσκι.

Η θεωρία του Welteislehre περιελάμβανε επίσης μια δική του θεωρία για τη βαρύτητα, όπου για κάποιο λόγο οι βαρυτικές δυνάμεις σταματούσαν να δρουν σε απόσταση τριπλάσια αυτής ανάμεσα στη Γη και τον Ποσειδώνα (μια ιδέα που προήλθε από ένα όνειρό του), και οι τροχιές των πλανητών γύρω από τον Ήλιο ήταν όχι περιοδικές και ελλειπτικές κατά τους νόμους του Κέπλερ αλλά σπειροειδείς και κατέληγαν στο κέντρο (τον Ήλιο). Υποστήριζε επίσης ότι το σύμπαν είναι πλούσιο σε οξυγόνο, ενωμένο με το επίσης άφθονο υδρογόνο σε νερό από το οποίο αποτελείται ο συμπαντικός πάγος.

Όλες οι παραπάνω υποθέσεις διατυπώθηκαν σε μια εποχή όπου η επιστημονική κοινότητα δεν είχε ακόμα καταλήξει σε οριστικα συμπεράσματα σχετικά με την ύπαρξη άλλων γαλαξιών, το μέγεθος και τη δομή του Σύμπαντος και τη συμπεριφορά του. Συνέχισαν όμως να υποστηρίζονται και να διαδίδονται και μετά την εξαγωγή των βασικών από αυτά τα συμπεράσματα κατά τη δεκαετία του 1920.

Ο Χέρμπιγγερ δημοσίευσε τη θεωρία του στα 1913, στο βιβλίο του Glazial-Kosmogonie, γραμμένο σε συνεργασία με το δάσκαλο Φίλιπ Φάουθ. Σε αυτό περιέλαβε πολλούς πίνακες και γραφήματα, προσπαθώντας να τη στηρίξει. Όμως τα περισσότερα στοιχεία στερούνταν επιστημονικής βάσης και το Welteislehre απορρίφθηκε γρήγορα από τους επιστημονικούς κύκλους, ενώ ο ίδιος κράτησε στάση άρνησης τόσο απέναντι στις αντίθετες απόψεις όσο και στις προκλήσεις για μαθηματική απόδειξη των λεγομένων του· υποστήριζε ότι τα μαθηματικά μόνο μπέρδεμα μπορούν να προκαλέσουν, συσκοτίζοντας τη διαίσθηση.

Οι παραλληλισμοί με την ελληνική κοσμογονία και τη σκανδιναβική κοσμολογία δεν βοήθησαν την αποδοχή της θεωρίας από τους επιστήμονες, αν και προκάλεσαν κάποιο ενδιαφέρον στο απλό κοινό. Ο Χέρμπιγγερ κατέβαλλε έντονες προσπάθειες για τη δημοσιοποίησή του Welteislehre, τόσο σε επιστημονικά ιδρύματα όσο και στο κοινό, ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του 1920.




Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Πλανητική κατοικησιμότητα

 Γη και σύμπαν :  Άρθρο 1ο



Πλανητική κατοικησιμότητα ή κατοικησιμότητα πλανητών, ονομάζεται ο βαθμός υποστήριξης ενός πλανήτη ή φυσικού δορυφόρου για την ανάπτυξη και διατήρηση της ζωής. Η ζωή μπορεί να αναπτυχθεί απευθείας στον πλανήτη ή στον δορυφόρο του, ή να μεταδοθεί εκεί από ένα άλλο ουράνιο σώμα, σύμφωνα με τη θεωρία της πανσπερμίας. Καθώς δεν είναι γνωστή μέχρι στιγμής η ύπαρξη ζωής εκτός του πλανήτη Γη, η πλανητική κατοικησιμότητα είναι κυρίως μια παρέκταση των συνθηκών της ζωής στη Γη και των χαρακτηριστικών του Ηλίου και του Ηλιακού συστήματος με τον τρόπο που ευνοούν την ανάπτυξη ζωής, και συγκεκριμένα των χαρακτηριστικών που ευνοούν την διατήρηση σύνθετης, πολυκύτταρης ζωής και όχι απλά την ανάπτυξη μονοκύτταρων οργανισμών. Η έρευνα και θεωρία σχετικά με το θέμα αυτό, αποτελεί συστατικό στοιχείο της πλανητικής επιστήμης και του αναδυόμενου κλάδου της αστροβιολογίας.

Η ύπαρξη μια πηγής ενέργειας για την διατήρηση και τροφοδότηση της ζωής αποτελεί μια απόλυτη προϋπόθεση, και η έννοια της κατοικησιμότητας συνεπάγει και την ύπαρξη των κατάλληλων γεωφυσικών, γεωχημικών, και αστροφυσικών συνθηκών έτσι ώστε ένα πλανητικό σώμα να μπορεί να υποστηρίξει τη ζωή. Σύμφωνα με τα κριτήρια που έχει ορίσει η ΝΑΣΑ, τα κύρια χαρακτηριστικά κατοικησιμότητας είναι, η παρουσία εκτεταμένων περιοχών με νερό σε υγρή μορφή, η ύπαρξη κατάλληλων συνθηκών για τον σχηματισμό σύνθετων οργανικών μορίων, και η διαθεσιμότητα πηγών ενέργειας οι οποίες θα συντηρούν τον μεταβολισμό των οργανισμών.

Για την εξακρίβωση της υποστήριξης ζωής σε ένα πλανητικό σώμα, οι μελέτες επικεντρώνονται στην συνολική σύνθεση του, τις ιδιότητες της τροχιάς του, την ατμόσφαιρα του, και πιθανές χημικές αλληλεπιδράσεις. Τα σημαντικά αστρικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν την μάζα και την φωτεινότητα, σταθερή μεταβλητότητα, και υψηλή μεταλλικότητα. Οι βραχώδεις πλανήτες με στερεό έδαφος και οι φυσικοί δορυφόροι με πιθανή υποστήριξη χημείας εφάμιλλης της γήινης, είναι το επίκεντρο της αστροβιολογικής έρευνας, αν και υπάρχουν και εναλλακτικές θεωρίες κατοικησιμότητας οι οποίες ασχολούνται με υποθέσεις που βασίζονται σε εναλλακτικές βιοχημείες και άλλους τύπους αστρονομικών σωμάτων.

Απαρχές




Η ιδέα πως υπάρχει ζωή και σε πλανήτες εκτός της Γης, εμφανίζεται ήδη από τα αρχαία χρόνια, π.χ. το μυθιστόρημα Ἀληθῆ διηγήματα του Λουκιανού κατά τον 2ο αιώνα είναι ένα από τα πρώτα που διασώζονται και στηρίζονται σε μια τέτοια αφήγηση, και ιστορικά αποτελούσε μέρος τόσο της φιλοσοφίας όσο και των φυσικών επιστημών. Στα τέλη του 20ού αιώνα υπήρξαν δυο σημαντικές εξελίξεις στο πεδίο αυτό. Αρχικά, η παρατήρηση και εξερεύνηση άλλων πλανητών και φυσικών δορυφόρων του Ηλιακού συστήματος με ρομποτικές συσκευές, ανακάλυψε σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τα κριτήρια κατοικησιμότητας και επέτρεψε να γίνουν ουσιαστικές γεωφυσικές συγκρίσεις μεταξύ της Γης και των άλλων ουράνιων σωμάτων. Επιπλέον, η ανακάλυψη εξωηλιακών πλανητών από τις αρχές του 1990 και έπειτα, έφερε ακόμα περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις μελέτες περί ύπαρξης εξωγήινης ζωής. Αυτά τα ευρήματα επιβεβαίωσαν πως ο Ήλιος δεν είναι το μόνο άστρο το οποίο διαθέτει πλανήτες, και επέκτεινε τον ορίζοντα της εξερεύνησης για κατοικήσιμους πλανήτες πέρα από το ηλιακό σύστημα όπου βρίσκεται η Γη.

Η χημεία της ζωής πιθανώς να ξεκίνησε σύντομα μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, 13.8 δισεκατομμύρια έτη πριν, κατά τη διάρκεια μιας εποχής που ευνοούσε την κατοικησιμότητα και το Σύμπαν είχε ηλικία μονάχα 10-17 εκατομμύρια χρόνια. Σύμφωνα με την υπόθεση της πανσπερμίας, η μικροσκοπική ζωή -η οποία διανέμεται μέσω μετεωριτών, αστεροειδών, και άλλων μικρών σωμάτων του ηλιακού συστήματος- ενδέχεται να υπάρχει σε όλο το εύρος του σύμπαντος. Ωστόσο, η Γη είναι το μόνο μέρος στο σύμπαν το οποίο γνωρίζουμε με βεβαιότητα πως φιλοξενεί ζωή, όπως την κατανοούμε.

Οι εκτιμήσεις των κατοικήσιμων ζωνών γύρω από άλλα άστρα, μαζί με την ανακάλυψη εκατοντάδων εξωηλιακών πλανητών καθώς και τις νέες ανακαλύψεις σχετικά με τις μορφές ζωής σε ακραίες περιβαλλοντικές συνθήκες στην ίδια τη Γη, στηρίζουν την υπόθεση πως μπορεί να υπάρχουν πολλά περισσότερα κατοικήσιμα μέρη στο σύμπαν από ότι θεωρούνταν πιθανό παλαιότερα. Στις 4 Νοεμβρίου του 2013, οι αστρονόμοι που επεξεργάζονταν τα αποτελέσματα της αποστολής διαστημικής αποστολής Κέπλερ (Kepler space mission), ανέφεραν πως ενδέχεται να υπάρχουν έως και 40 δισεκατομμύρια πλανήτες παρομοίου μεγέθους με τη Γη των οποίων η τροχιά βρίσκεται εντός της κατοικήσιμης ζώνης των άστρων τους καθώς και κόκκινων νάνων μονάχα μέσα στον δικό μας Γαλαξία. Έντεκα δισεκατομμύρια από αυτούς, πιθανώς να περιστρέφονται γύρω από άστρα παρόμοια με τον Ήλιο, και ο πλησιέστερος από αυτούς τους πλανήτες απέχει 12 έτη φωτός από τη Γη.

Κατάλληλα αστρικά συστήματα

Η κατανόηση της πλανητικής κατοικησιμότητας ξεκινά με τα άστρα. Ενώ μπορεί να υπάρχει μεγάλο πλήθος πλανητών οι οποίοι έχουν παρόμοιο μέγεθος με τη Γη, είναι επίσης πολύ σημαντικό το ηλιακό σύστημα μέσα στο οποίο βρίσκονται να ευνοεί την ύπαρξη ζωής. Υπό την αιγίδα του προγράμματος Φοίνιξ του ΣΕΤΙ (SETI), αναπτύχθηκε ο κατάλογος Χάμπκατ (HabCat  κατάλογος Κατοικήσιμων Αστρικών Συστημάτων) το 2002. Ο κατάλογος δημιουργήθηκε ξεχωρίζοντας 17 χιλιάδες άστρα από το σύνολο των σχεδόν 120 χιλιάδων του καταλόγου Ίππαρχος (Hipparcos Catalogue), με την ομάδα αυτή να θεωρείται ένα καλό σημείο εκκίνησης για την κατανόηση των αναγκαίων αστροφυσικών παραγόντων ως προς τους κατοικήσιμους πλανήτες.

Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

Η δύναμη της βαρύτητας κρατά τους πλανήτες σε τροχιά γύρω από τον ήλιο.


Στη φυσική, βαρύτητα ονομάζεται η ιδιότητα των υλικών σωμάτων να έλκουν και να έλκονται αμοιβαία με άλλα υλικά σώματα. Τα ελκόμενα σώματα κινούνται με επιταχυνόμενη κίνηση προς το έλκον σώμα. Οι έλξεις είναι αμοιβαίες. Το μέτρο της αντίστασης, που παρουσιάζει κάθε σώμα στη μεταβολή της κινητικής του κατάστασης, το ονομάζουμε μάζα του σώματος. Η δύναμη έλξης, που ονομάζεται βάρος, είναι μεγαλύτερη όταν τα σώματα είναι πλησιέστερα ή όταν έχουν μεγαλύτερη μάζα.
Η βαρύτητα στη γη έλκει τα υλικά σώματα και προκαλεί την πτώση τους στην επιφάνειά της όταν αφεθούν ελεύθερα. Επιπροσθέτως, η βαρύτητα είναι η αιτία της ύπαρξης της γης, του ήλιου και των άλλων αστρικών σωμάτων. Χωρίς αυτή δεν θα υπήρχε ζωή, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Η βαρύτητα είναι επίσης υπεύθυνη για την τροχιά της γης και των υπόλοιπων πλανητών γύρω από τον ήλιο, την τροχιά της σελήνης γύρω από τη γη, τον σχηματισμό παλιρροιών και άλλα φυσικά φαινόμενα που παρατηρούμε.
Η δύναμη της βαρύτητας κρατά τους πλανήτες σε τροχιά γύρω από τον ήλιο. (Η εικόνα δεν βρίσκεται σε κλίμακα)
Η βαρύτητα είναι μία από τις τέσσερις βασικές αλληλεπιδράσεις στη φύση. Οι άλλες τρεις είναι η ηλεκτρομαγνητική δύναμη, η ασθενής πυρηνική και η ισχυρή πυρηνική. Η βαρύτητα είναι η πιο αδύναμη από τις τέσσερις αλληλεπιδράσεις, αλλά δρα σε μεγάλες αποστάσεις και είναι πάντοτε ελκτική.

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Σύμπαν



Το σύμπαν, μια έννοια τόσο γνωστή και κατανοητή από όλους μας, εν τούτοις τόσο δύσκολο να καθοριστεί λεκτικά και να προσδιοριστεί με ένα σαφή, μονοσήμαντο ορισμό. Αποτελεί πεδίο μελέτης τόσο της αστροφυσικής και της αστρονομίας από την υλική του πλευρά, όσο και της φιλοσοφίας και της μεταφυσικής σαν αφηρημένη έννοια, με πεδίο μελέτης την επίδραση του στον ανθρώπινο ψυχισμό.

Σύμφωνα με τις θετικές επιστήμες, το σύμπαν αφορά το χωροχρονικό συνεχές, στο οποίο περιλαμβάνεται το σύνολο της ύλης και της ενέργειας. Το σύμπαν στις μεγάλης κλίμακας διαστάσεις του αποτελεί αντικείμενο μελέτης της αστροφυσικής, ενώ στις πολύ μικρές διαστάσεις του εξερευνάται από τη κβαντική φυσική. Στις ενδιάμεσες κλίμακες του προσπαθούν να κατανοήσουν τη λειτουργία του και την υπόστασή του όλες οι υπόλοιπες σημερινές επιστήμες.

Όλες οι γνωστές μορφές της ενέργειας, όπως το φως και η θερμότητα, συνδέονται με την ύλη μέσα από σχέσεις ανταλλαγής και αλληλεπίδρασης. Σύμφωνα με την σύγχρονη Φυσική και τις θεωρίες που επικρατούν αυτή τη στιγμή, υπάρχει ισοδυναμία μεταξύ ύλης και ενέργειας, οπότε και οι δύο συνολικά απαρτίζουν το σύμπαν. Τι συμβαίνει όμως με τη σκοτεινή ύλη και τη σκοτεινή ενέργεια; Λύνοντας το ένα ερώτημα, προκύπτουν μυριάδες νέων και το σύμπαν βρίσκει πάντοτε τρόπους να μας εκπλήσσει με τη πολυπλοκότητα αλλά ταυτόχρονα και την απλότητα στη δομή και τη λειτουργία του.

Από ετυμολογικής άποψης, η λέξη σημαίνει "όλος ο χώρος" , ενώ έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί μια ποικιλία εκφράσεων, όπως «ουράνια σφαίρα", "χώρος", "ειρήνη" κλπ. Από τις σύγχρονες θετικές επιστήμες χρησιμοποιείται επίσης ο όρος «μακρόκοσμος» για τον προσδιορισμό συστημάτων μεγάλης κλίμακας, συμπεριλαμβανομένων των υποσυστημάτων και των συνθετικών τους μερών, με αντίποδα τους το "μικρόκοσμο" που αναφέρεται σε μικρής κλίμακας συστήματα.

Το Σύμπαν εν κατακλείδι είναι ο χώρος που μας περιβάλλει, ο χώρος που εμπεριέχει όλη τη ύλη και το σύνολο της ενέργειας, από το μικρότερο σωματίδιο μέχρι τους γιγαντιαίας κλίμακας γαλαξίες. Το σύμπαν είναι μέσα μας και γύρω μας, περιλαμβάνει τα μόρια του κορμιού μας, τον ήλιο, τους πλανήτες, τους αστέρες, τους αστεροειδείς, τα αμέτρητα πλανητικά συστήματα που σχηματίζουν το γαλαξία μας, τον γαλαξία που μας φιλοξενεί, τα σμήνη γαλαξιών και πολλά άλλα που πιθανόν να μην γνωρίζουμε ακόμη. Δεν είμαστε σε θέση να προσδιορίσουμε τις διαστάσεις του, ούτε εάν είναι σταθερό ή αυξομειούμενο. Οι σημερινές επιστήμες μπορούν μόνο εικασίες να εκφράσουν, συνεχίζοντας να θέτουν ερωτήματα που κάποια στιγμή ίσως απαντηθούν.

Το σύμπαν από κάθε του διάσταση, υλική, πνευματική ή μεταφυσική θα είναι το αντικείμενο αυτής μας της ενότητας και ευελπιστούμε να μας χαρίσει γνώση αλλά και ψυχική ανάταση. Γιατί όλοι μας κρύβουμε μέσα μας το παιδί που κοιτάζει τα άστρα, γοητεύεται από το άγνωστο αλλά και ονειρεύεται…

Αλίντα Κανάκη
Μήτρας Δημήτρης